Εκτύπωση

 

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ Γ.Γ ΠΕΟ ΣΤΗΝ ΤΑΦΗ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ Κ. ΟΡΦΑΝΟΥ

 

Σεβαστοί συγγενείς του Ανδρέα Ορφανού Κυρίες και Κύριοι

 

Είμαστε  σήμερα εδώ, για να αποχαιρετίσουμε επίσημα και όπως του αρμόζει, ένα πατριώτη, ένα  έντιμο βιοπαλαιστή, ένα αγωνιστή για το δίκαιο του εργάτη,  ο οποίος έχασε τη ζωή του  σε ένα προδομένο πόλεμο. Που εκτελέστηκε ψυχρά και βάναυσα, από τις δυνάμεις του Αττίλα.

 

Για 38 τόσα χρόνια ήταν χαμένος και αγνοούμενος, θαμμένος βουβά σε έναν από τους πολλούς ομαδικούς τάφους με τους οποίους είναι ακόμα γεμάτος δυστυχώς, ο δύσμοιρος τόπος μας.

 

Κάτι τέτοιες στιγμές  που η συγκίνηση και ο πόνος για τους αδικοχαμένους γίνεται αβάσταχτος και μας πνίγει, νοιώθουμε ακόμη περισσότερο την ανάγκη να καταδικάσουμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας το φασιστικό έγκλημα της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ που έφερε τον θάνατο, την προσφυγιά και την απόγνωση σε χιλιάδες ανθρώπους. Που άνοιξε την πόρτα στον Αττίλα για να κρατά την πατρίδα μας  μέχρι σήμερα διχοτομημένη και κατεχόμενη.

 

Ο Ανδρέας Ορφανός  γεννήθηκε το 1923  στη κατεχόμενη Αφάνεια. Οι σκληρές οικονομικές συνθήκες της εποχής, τον υποχρέωσαν να μπει από μικρός στην βιοπάλη. Αρχικά ως Σκαρπάρης και από το 1951 ως μηχανοδηγός.

 

Στον αγώνα για το μεροκάματο γνώρισε από ενωρίς τις ταξικές διακρίσεις και την εκμετάλλευση.

 

Η ταξική συνειδητοποίηση και  οι ιδεολογικές του αναζητήσεις, τον οδήγησαν στην ένταξη του στο κίνημα της ΠΕΟ και της Αριστεράς ευρύτερα.

 

Δραστηριοποιήθηκε ενεργά  στο τοπικό και Επαρχιακό λαϊκό κίνημα και από νωρίς ανάπτυξε πλούσια συνδικαλιστική δράση.  Από το 1951 μέχρι τις μαύρες μέρες του 1974 ήταν ο Γραμματέας του παραρτήματος της ΠΕΟ στην Αφάνεια και σημαντικό στέλεχος της Συντεχνίας Οικοδόμων. Ο τοπικός Σύλλογος ήταν το δεύτερο του σπίτι.

 

Πρωτοστάτησε και αφιέρωσε ατέλειωτες ώρες, μαζί με άλλους συντρόφους του, για να αποκτήσει η ΠΕΟ και το Λαϊκό κίνημα ιδιόκτητο οίκημα στο χωριό.

 

Μέσα από τον καθημερινό αγώνα της βιοπάλης, αλλά και  της πολιτικής και  συνδικαλιστικής δράσης,  καταξιώθηκε ως άνθρωπος και ως  αγωνιστής.  Για όλη αυτή την δράση, ο Ανδρέας έγινε στόχος της αντίδρασης και της προδοτικής      ΕΟΚΑ Β

 

Όταν εκδηλώθηκε το προδοτικό πραξικόπημα, οι πραξικοπηματίες αναζήτησαν  και συνέλαβαν τον Κώστα. Πριν το συλλάβουν,  τολμηρά και θαρραλέα πρόλαβε και υπερασπίστηκε    τους Τουρκοκύπριους συγχωριανούς του, όταν πραξικοπηματίες από γειτονικά χωριά πήγαν στην Αφάνεια για να τους συλλάβουν.

 

Μέχρι σήμερα, οι Τουρκοκύπριοι της Αφάνειας, μιλούν με σεβασμό για τον Ανδρέα και τον θυμούνται ως  ¨χρυσό¨ άνθρωπο και τίμιο πατριώτη.

 

Όταν οι Τούρκοι εισβολείς μπήκαν στην Αφάνεια, ο Ανδρέας με την γυναίκα του Αντρονίκη  και τους δύο γιούς του, τον 16χρονο Κώστα και τον 9χρονο Θωμά, μαζί με άλλους χωριανούς κρύφτηκαν στα χωράφια όπου παρέμειναν για δύο μέρες. Στην συνέχεια,  μαζί με  άλλους χωριανούς τους συλλαμβάνουν οι Τούρκοι κοντά στο ξωκλήσι του Άη Γιώργη και τους μετάφερουν στο Τουρκικό σχολείο του χωριού που παρέμειναν εκεί για πέντε μέρες.

 

Την έκτη μέρα, οι Τούρκοι ξεχωρίζουν οκτώ άνδρες και τοποθετούν τα γυναικόπαιδα σε λεωφορεία για να μεταφερθούν στο γκαράζ Παυλίδη στην Λευκωσία.

 

Τα όσα ακολούθησαν, δύσκολα μπορεί να τα χωρέσει ο ανθρώπινος νους.

 

Άντρες, γυναίκες, παιδιά,  αντιστέκονταν στην απαίτηση των κατακτητών να απομακρύνουν τους άντρες. Διαισθάνονταν ότι αυτή η απαίτηση ήταν στην ουσία σφραγίδα θανάτου.  Η διαβεβαίωση των Τούρκων ότι θα τους έκαναν μερικές ερωτήσεις μόνο, δεν καθησύχασε το ένστικτο των συζύγων και των παιδιών.

 

Λέει ο Κώστας, ο μεγάλος γιός του Ανδρέα Ορφανού:  ¨Μας έβαλαν στα λεωφορεία. Γύρισα πίσω και είδα τον πατέρα μου για τελευταία φορά. Είχε το κεφάλι σκυμμένο… ποτέ δεν έσκυβε το κεφάλι¨

 

Δυστυχώς οι φόβοι τους επιβεβαιωθήκαν.

 

Ήταν η τελευταία φορά που είδαν τους αγαπημένους τους.

 

Αγαπητοί φίλοι,

 

Μετά την ανεύρεση και ταυτοποίηση των λειψάνων, με την σημερινή κηδεία εκπληρώνουμε ένα χρέος που ως πολιτεία,  ως κοινωνία  και ως λαϊκό κίνημα, οφείλαμε  στον αείμνηστο Αντρέα.

 

Ο πόνος και η θλίψη των δικών του δεν πρόκειται βέβαια να  είναι ποτέ λιγότερος.  Μπορεί όμως να γίνει απαλότερος, τώρα που τον αποχαιρετούν όπως του αξίζει, τώρα που θα ξέρουν πού θα βρουν τον τάφο του για να ανάψουν το καντήλι του και να τον μνημονεύσουν.

 

Δυστυχώς σήμερα, σ’αυτό τον τελευταίο αποχαιρετισμό δεν βρίσκεται ανάμεσα μας η πολυαγαπημένη του σύζυγος Αντρονίκη, η σύντροφος του στην ζωή. Έφυγε  και αυτή το 1996 στην προσφυγιά,  κουβαλώντας μαζί της αυτό τον τεράστιο πόνο και τον καημό.   Στα δύο του παιδιά, τον Κώστα και τον Θωμά, στα εγγόνια  και στους υπόλοιπους συγγενής του,  εκφράζουμε την απεριόριστη αγάπη και συμπαράσταση μας.

 

Παραμένει βέβαια για όλους μας  ανεκπλήρωτο ένα άλλο μεγάλο χρέος.  Ένα χρέος τιμής, προς τον Αντρέα και σε  όλους όσους έδωσαν την ζωή τους για την δημοκρατία και την ανεξαρτησία του τόπου μας.

 

 Όσα χρόνια και αν έχουν περάσει, δεν δικαιούμαστε να ξεχνούμε.  Δεν έχουμε το δικαίωμα, να αφήσουμε τις όποιες  μικροπολιτικές και  εκλογικές σκοπιμότητες, να οδηγήσουν για ακόμα μια φορά το όραμα της απελευθέρωσης και της επανένωσης της πατρίδας μας, σε νέες εκτροπές και τυχοδιωκτισμούς.

 

Το χρέος μας είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα για μια δίκαιη, ειρηνική, αμοιβαία αποδεκτή λύση του κυπριακού προβλήματος.  Μια λύση  η οποία να απαλλάσσει την πατρίδα μας από τον κατοχικό στρατό και τους εποίκους και που να επανενώνει την Κύπρο στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ και των διαχρονικών θέσεων που υπερασπίζεται η Ε/Κ πλευρά στο τραπέζι των διακοινοτικών συνομηλιών. Λύση που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες και τα συμφέροντα πρώτα και κύρια των ιδίων των Κυπρίων, Ε/Κ και Τ/Κ και όχι  των οποιονδήποτε ξένων.

 

Σε αποχαιρετούμε λοιπόν αγαπητέ Ανδρέα σεμνά και συντροφικά.

 

Έτσι όπως αρμόζει σε έναν λαϊκό αγωνιστή.  Επέλεξες  το πέρασμα σου  από αυτή την ζωή  να μην είναι ανώφελο και ευτελές αλλά να έχει περιεχόμενο και ποιότητα, ακολουθώντας αξίες και ιδανικά και επιλέγοντας την συνειδητή στράτευση στους αγώνες για τα δικαιώματα των εργαζομένων, για καλύτερη κοινωνία, για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και για την ελευθερία της πατρίδας σου.

 

Αιώνια ας είναι η μνήμη σου συνάδελφε Αντρέα.  Μας έδωσες και με τη ζωή  σου αλλά  και με το θάνατο σου, αιώνιο παράδειγμα .

    

20/01/2013

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013 14:35
.
FaceBook  Twitter