Ευρωπαϊκή Συνδιάσκεψη

Λισαβόνα, 17 Νοέμβρη 2009

Διακήρυξη

Στην ιστορία της ανθρωπότητας, η ανάπτυξη των κοινωνιών συνδέεται εν τέλει με την ανάπτυξη των μέσων μεταφοράς, που πάντα φέρνουν τους λαούς κοντά, ενώ παράλληλα βοηθούν στη διάδοση ιδεών, συμβάλλοντας έτσι στην άνοδο της συνείδησης των εργαζομένων.

Τα μέσα μεταφοράς αποτελούν ένα στρατηγικό τομέα για μια ενιαία και βιώσιμη ανάπτυξη σε κάθε χώρα. Για αρκετές δεκαετίες υπήρχε στην Ευρώπη  το ενδιαφέρον για την εισαγωγή ενός ισχυρού κοινωνικού συστατικού μέρους, δηλαδή τη δημιουργία ενός συστήματος Δημόσιων Συγκοινωνιών. Θέτοντας τον άνθρωπο στο επίκεντρο, ως το βασικό επωφελούμενο των πολιτικών συγκοινωνίας, πολλά Κράτη έγιναν η κινητήρια δύναμη σε αυτό το τομέα, με στόχο να τεθούν στην υπηρεσία της κοινωνίας και των λαών. Ο τομέας δημιούργησε θέσεις εργασίας και περιόρισε τις ασυμμετρίες, οι εργαζόμενοι του απόκτησαν μια ισχυρή ταξική συνείδηση, ενδυνάμωσαν τη συνδικαλιστική τους δράση και αντιπροσώπευση και διαδραμάτισαν ένα εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη διασφάλιση βασικών δικαιωμάτων για όλους τους εργαζομένους.

Η εγκατάλειψη αυτών των πολιτικών υπέρ νέο-φιλελευθέρων πολιτικών, που επιδιώκουν μια ανόθευτη αύξηση κερδών μέσο της μεγαλύτερης εκμετάλλευσης των εργαζομένων, έχει υποτάξει τα πάντα στα συμφέροντα των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Αυτό έχει επιφέρει πολύ αρνητικά αποτελέσματα για τον κλάδο, όπως είναι:

- Προκάλεσε τη διάλυση ενός συστήματος που θα πρέπει να αποτελέσει στην ουσία ένα ενιαίο και συμπληρωματικό σύστημα και συνεπώς πιο οικονομικό, ισορροπημένο και φιλικό προς το περιβάλλον,

- Υποβάθμισε το δημόσιο χαρακτήρα του συστήματος για να εξυπηρετηθούν τα ιδιωτικά συμφέροντα των οικονομικών ομάδων που έχουν "τσεπώσει" τα κέρδη των δημόσιων επενδύσεων στη λογική της "δημοσίας επένδυσης, ιδιωτικό κέρδος",

- Απείλησε τη δημοκρατία και εθνική κυριαρχία, μια απειλή που στην πραγματικότητα είναι ενσωματωμένη στις νέο-φιλελεύθερες και αντί-κοινωνικές πρόνοιες της Συνθήκης της Λισαβόνας,

- Περιόρισε το δημόσιο ρόλο των συστημάτων συγκοινωνιών, με ψηλές τιμές εισιτηρίων, πιο ακριβές ταξιδιωτικές κάρτες και λιγότερες υπηρεσίες, καθιστώντας έτσι την ευκινησία των κοινοτήτων πιο δύσκολη και ακριβότερη,

- Υπόταξε τη δημόσια στη ιδιωτική συγκοινωνία, ιδιαίτερα όσο αφορά τις οδικές μεταφορές με αρνητικές συνέπειες στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα, δηλαδή με την αύξηση των εκπομπών CO2, οδηγώντας έτσι στην επικίνδυνη κλιματική αλλαγή,  με αποτέλεσμα την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας, την επιδείνωση των βιοτικών επιπέδων και εργασιακών συνθηκών και καθιστώντας τις πρόσκαιρες θέσεις εργασίας πιο διαδομένες,

- Επιδίωξε την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων, στην αναζήτηση πιο μεγάλων σε χρονική διάρκεια χρόνων εργασίας και μειωμένους μισθούς,

- Εμφάνισε μια επίθεση στη συλλογική διαπραγμάτευση,δημιουργώντας έτσι ολόκληρες γενεές εργατών χωρίς δικαιώματα και με απορυθμισμένες σχέσεις εργασίας;

- Χειροτέρευσε τα επίπεδα ασφάλειας και υγείας στους χώρους δουλειάς,

- Επιδίωξε να τεθούν οι εργαζόμενοι σε αντιπαράθεση μεταξύ τους, διευκολύνοντας την πρόσληψη εργαζομένων από λιγότερα αναπτυσσόμενες χώρες με εργασιακούς κανόνες όπως αυτές ισχύουν σε αυτές τις χώρες,

- Προσπάθησε να σπάσει τους δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων με την προώθηση του ατομικισμού και την καλλιέργεια μιας στενής κλαδικής νοοτροπίας σε ορισμένα επαγγέλματα.

Στα πλαίσια της Ευρώπης, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί την ανωτάτη έκφραση του νέο-φιλελευθερισμού στην ήπειρο. Οι συνέπειες των αποφάσεων της ξεπερνούν τα όρια της ΕΕ. Τα βήματα που γίνονται τείνουν να προωθήσουν τις ίδιες πολιτικές που οδήγησαν στην οικονομική και κοινωνική κρίση που μαστίζει τις κοινωνίες μας.

Η Συνθήκη της Λισαβόνας θεσμοθετεί πολιτικές για την πλήρη απελευθέρωση του τομέα μεταφορών, που εμπεριέχονται σε διάφορες Οδηγίες και πακέτα για το τομέα μεταφορών, απορυθμίζοντας τις εργασιακές σχέσεις μέσο μέτρων που στοχεύουν στην εισαγωγή της λεγόμενης ευασφάλειας (flexicurity), που δεν είναι τίποτε άλλο από την ελαστικότητα για τους εργαζομένους και ασφάλεια για τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.

Οι σοβαρές αποφάσεις που εγκρίθηκαν από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σχετικά με τις υποθέσεις Laval, Viking Line και Ruffert, μεταξύ άλλων, έχουν καταστήσει ξεκάθαρο ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός, η ελευθερία διακίνησης για τις εταιρείες και το δικαίωμα εγκατάστασης που προνοούνται στη Συνθήκη της ΕΕ η οποία ισχύει, και που επίσης εμπεριέχονται στη Συνθήκη της Λισαβόνας, χρησιμοποιούνται για να δικαιολογηθούν οι πρακτικές κοινωνικού ντάμπιγκ, υπονόμευσης της συλλογικής διαπραγμάτευσης, μετακίνησης εργαζομένων από χώρες με χαμηλούς μισθούς σε χώρες με ψήλους μισθούς, ενώ διατηρούνται οι διαφορές στους μισθούς στις χώρες προέλευσης για να τεθούν οι εργαζόμενοι σε αντιπαράθεση μεταξύ τους και για να την προώθηση της εντατικότερης εκμετάλλευσης και μεγαλυτέρων κερδών.

Θέματα όπως τα πακέτα για τους σιδηρόδρομους, το Ευρωπαϊκό αεροδιάστημα, η φιλελευθεροποίηση των λιμανιών και η απορύθμιση των μεταφορών ναυτιλίας κλπ, αποτελούν διαφορετικές πτυχές του ίδιου νομίσματος: η προσπάθεια απελευθέρωσης αυτού του τομέα ώστε να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των μεγάλων οικονομικών ομάδων.

Το Συνδικαλιστικό Κίνημα, όσο ποτέ άλλοτε, έχει να διαδραματίσει ένα ρόλο και μια ιστορική αποστολή για να καθοδηγήσει τους εργαζομένους στον αγώνα για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, που θα μπορεί να σεβαστεί τα λαϊκά συμφέροντα, να εκτιμήσει τον εργαζόμενο ως παράγοντα για την κοινωνική πρόοδο και να γίνει μια κοινωνία της αλληλεγγύης και ειρήνης.

Με βάση τους συγκεκριμένους αγώνες σε κάθε χώρα, η συνδικαλιστική δράση θα πρέπει να χτισθεί πάνω στην εδραίωση της ενότητας δράσης, με συγκεκριμένες προτάσεις και μαζική δράση, ώστε να δώσει δύναμη σε μια αντίδραση που θα πρέπει να είναι σθεναρή μπροστά σε μια επίθεση η οποία είναι παγκόσμια στη φύση της.

Η θέση ότι μπορούν να βρεθούν λύσεις στα προβλήματα των εργαζομένων μέσα στα πλαίσια νέο-φιλελεύθερων πολιτικών, εφόσον μια ή άλλη πτυχή είναι πιο "ανθρώπινη", συνιστά ένα καίριο λάθος. Το κεφάλαιο είναι αχόρταγο.

Δεν μπορεί να υπάρξει καμία λύση χωρίς την κινητοποίηση των εργαζομένων στον αγώνα και την οργανωμένη και ταξική πάλη. Οι εργάτες πρέπει να συμμετέχουν στις διαδικασίες συλλογικής διαπραγμάτευσης των αιτημάτων τους. Αυτό που χρειάζονται οι εργαζόμενοι είναι ένα μαχητικό και απαιτητικό συνδικαλισμό, τόσο στην Ευρώπη όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Είναι μέσα σε αυτά τα πλαίσια που η Διεθνής Κλαδική Οργάνωση των Μεταφορών (TUI Transport) και οι οργανώσεις που παραβρεθήκαν στη Συνδιάσκεψη της Λισαβόνας στις 17 του Νοέμβρη 2009 θεώρησαν αναγκαίο, εφόσον ληφθούν υπόψη οι ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας, της ταυτότητας και των προτεραιοτήτων στη συνδικαλιστική δράση της κάθε οργάνωσης, με την ενίσχυση της συνεργασίας για την υπεράσπιση των ακόλουθων κατευθυντήριων γραμμών δράσης:

- Η αντίθεση σε μια Ευρώπη που αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα των οικονομικών ομάδων και η επιδίωξη για εναλλακτικές πολιτικές που θα ανταποκρίνεται στις λαϊκές προσδοκίες για ευημερία που θα ωθήσει την αλληλεγγύη και προωθήσει την ειρήνη,

- Την υπεράσπιση ενιαίων συστημάτων μεταφορών που να τίθονται στην υπηρεσία των κοινωνιών και λαών, που να συνεργάζονται μεταξύ τους και που θα μπορούν να είναι οικονομικά πιο βιώσιμα, ασφαλείς και φιλικά προς το περιβάλλον,

- Ενισχυμένη δημόσια επένδυση στη δημόσια και κοινωνικά-προσανατολισμένη συγκοινωνία, που να μπορεί να συμβάλει στην προστασία του περιβάλλοντος και να δημιουργεί αξιοπρεπή και σταθερή απασχόληση,

- Η απόρριψη όλων των αποφάσεων που στοχεύουν στην προώθηση της "ευασφάλειας" (flexicurity), που σημαίνει ασφάλεια για τους καπιταλιστές και ελαστικότητα για τους εργαζομένους,

- Ο αγώνας εναντίον όλων των προσπαθειών για την προώθηση του κοινωνικού ντάμπιγκ, που στοχεύει να σπρώξει τους εργασιακούς κανόνες προς τα κάτω, μειώνοντας έτσι τη δυνατότητα των εργαζομένων να αντισταθούν και αγωνιστούν,

- Την αύξηση των μισθών των εργαζομένων και τη βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου,

- Την υπεράσπιση πολιτικών που θα ανεβάζουν τα επαγγελματικά επίπεδα των εργαζομένων και τη διεύρυνση της γνώσης της εργατικής τάξης,

- Τη βελτίωση της ασφάλειας και συνθηκών υγείας στους χώρους δουλειάς.

Αυτές οι οργανώσεις θεωρούν ότι είναι ο αγώνας των εργαζομένων που θα μπορέσει να αλλάξει τις πολιτικές που υπηρετούν το μεγάλο κεφάλαιο, που έχουν προκαλέσει μια σοβαρή κρίση στον κόσμο και να εμποδίσει τις συνεχιζόμενες προσπάθειες για να πληρώσουν οι εργαζόμενοι για την κρίση - μια κρίση για την οποία δεν ευθύνονται καθόλου.

Συνεπώς, για την υπεράσπιση των εργαζομένων στις συγκοινωνίες, τη βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου και συνθηκών εργασίας, για την υπεράσπιση ενός ενιαίου συστήματος μεταφορών που να μπορεί να υπηρετήσει τις κοινότητες και λαούς, η Διεθνής Κλαδική Οργάνωση των Μεταφορών προτείνει στα Ευρωπαϊκά Συνδικάτα Μεταφορών:

Να διοργανωθεί μια Ημέρα Δράσης και αγώνα στις πρώτες τέσσερις μήνες του 2010 που μπορεί να είναι όσο γίνεται πιο πλατιά και ενωμένη, με διαδηλώσεις, συλλαλητήρια, απεργίες, κ.ά., όπου τα συγκριμένα αιτήματα των εργαζομένων σε κάθε χώρα μπορούν επίσης να συμπεριληφθούν.

Η συγκεκριμένη ημερομηνία αυτής της Ημέρας Δράσης θα ανακοινωθεί πριν το τέλος του 2009.

Λισαβόνα, 17 Νοέμβρη 2009